คำร้อง : ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ ทำนอง : ปฏิญาณ แมคอินไตย์ โตมาด้วยกันกับฉัน ทุกวันมีกันอยู่เคียงกาย เคยมองว่ามันใจร้าย สุดท้ายดีกัน มันมีชื่อเรียกว่าเหงา เหมือนเงาตามตัวผูกพัน แม้ว่ามันนั้น เข้าใจยากอยู่ หากดูซึม ๆ ต้องขออภัย ส่วนตัวเกินไปได้โปรดเข้าใจ แต่...ฉันเปลี่ยนมันไม่ไหว ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ก็เพราะเราคู่กัน มันอยู่ในตัวฉันมานาน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงา น่ะเรื่องใหญ่ ถ้าหากวันใด ไม่มีมันแล้ว คงแปลกไป (ขาดใจ) คนเราให้เก่งแค่ไหน ไม่เห็นมีใครไม่เคยเหงา บางคนแค่เจอลมหนาว บ่นเหงาจะตาย คงพอเข้าใจใช่ไหม ถ้าฉันจะเป็นอีกราย ที่แอบเดียวดาย... ไม่มีเหตุผล... หากดูซึม ๆ ต้องขออภัย ส่วนตัวเกินไปได้โปรดเข้าใจ แต่...ฉันเปลี่ยนมันไม่ไหว ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ก็เพราะเราคู่กัน มันอยู่ในตัวฉันมานาน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงา น่ะเรื่องใหญ่ ถ้าหากวันใด ไม่มีมันแล้ว คงแปลกไป (ขาดใจ) ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ก็เพราะเราคู่กัน มันอยู่ในตัวฉันมานาน ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงา น่ะเรื่องใหญ่ ถ้าหากวันใด ไม่มีมันแล้ว คงแปลกไป (ขาดใจ) (ไม่เหงาน่ะเรื่องใหญ่) เพราะเราคู่กัน มันอยู่ในตัวฉันมานาน... ไม่เหงาไม่ใช่ฉัน ไม่เหงา น่ะเรื่องใหญ่... ถ้าหากวันใด ไม่มีมันแล้ว คงขาดใจ... จะอยู่อย่างไร ถ้าไม่ให้เหงา... เหมือนอย่างเคย...
